12 Ιουλίου 2010

Ας το 'ξερα κι ας μη με βασάνιζε πια...



Και που στάθηκα τι;
και που έμεινα,τι κατάλαβα
ακριβό παλαιοπωλείο ακόμα και το όνειρα μου μέσα
και εγώ έμεινα
και ας ήξερα τώρα που φεύγω θα τα πάρω όλα μαζί  μου ή θα τα αφήσω όλα πίσω μου;
ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο....

Και με τη βαλίτσα στο χέρι ακόμα τα μάτια σου ψάχνω ακόμα και με την σιγουριά πως δεν θα είναι πια κομμάτι του ορίζοντα μου  ακόμα και έτσι ξέρω πως θα τα
κουβαλάω πάντα μέσα μου
πάντα παιδιά μου
και πάντα δικά μου από το πρώτο εκείνο βλέμμα μέχρι το πιο ασήμαντο
εκείνο το  επίμονο μέσα από τη βιτρίνα
και τα χιλιάδες περιστέρια μέσα μου...
θα τα θυμάμαι πάντα ή πρέπει να τα αφησω
ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο

Και σε μια ζωή αλλού πια
το μυαλό μου θα τρέχει πότε πότε στο εδώ στο μαζί σου στην ζωή σου....
στην ζωή μου και στη ζωή μας....
και μια ζωή με πόδια στο έδαφος και
εγώ έμεινα... και στην θάλασσα θα ζούσα αν ήξερα πως ήταν να φυλακίσω μέσα μου
πάντα εσένα και την θάλασσα θα γυρνούσα θα την στέρευα και θα την κυβερνούσα
αν μου ζητούσες  εσύ μονάχα να σε θυμάμαι στο μεγάλο πάντα...
θα το έκανα....
Μα τώρα δεν ξέρω ποια θάλασσα ψάχνω φεύγοντας και ποια τελικά θα βρω..
ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο....


Και είσαι εσύ ο άνθρωπος που πόνεσαν και αγάπησα
όπως ποτέ κανέναν δεν θα αγαπήσω
Και είσαι εσύ ο ένας που φοβάμαι μην δεν ξαναδώ
Και συνάμα πονάει η παρουσία σου πιο πολύ
Μα είσαι εσύ που ψάχνω ή απλά έψαχνα λάθος;
ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο


ας ήξερα και ας μην με βασάνιζε άλλο....