Μου λείπεις

Σε ένα συχνο τικ τακ μιας καρδίας που λίωνει
σε ενα άσκοπο  τικ τακ μιαςκαρδιας που σιγο σβήνει
Και σε ώρες που γυρναει το μυαλο μου σε σκέψεις
 οχι και τοσο καθαρες
πονηρές,βρωμικες ίσως και λίγο
πιο πικάντικες απο οτι συνηθως....
είναι ώρες που νοσταλγω μια αγκαλια
αγγελοπλασμενη και ερωτοχτυπημένη
γιάτι η δικια σου είναι μακρυα και ξέρω οτι σου λείπω ξέρω πως
με σκεφτεσαι
με μου λειπει η σαρκα σου εκείνο το φιλη στο στέρνο μου που κανει
το μυαλο τα χερια τις αισθησεις μου να ξεφευγουν.....



Αγάπη μου

Ο πιο μεγάλος φόβος.

Πέρασα πολλα για να έρθω επτέλους εδω.
Και τωρα που είμαι
ο πιο μεγαλος φόβος μου ειναι να σε χάσω
και δεν θελω να ξανα μαθω μονη μου να ζω μακρυα σου
χωρις εσένα ζουσα για καιρο τώρα
εσενα μαζι με τα περιεργα κομματια σου μα και τον πιο υπεροχο ρομαντισμο που αφηνεις πάνω
μου στα σκοτεινα και με προσεχεις μαγαπας
και εγω μετανοιωνω για οτι σου εχω κάνει
μα σε λατρευω
ζωη μου.

Μια μέρα ονειρεύτηκα

''Χωρίς εσένα αυτον τον κόσμο δεν αναγνωρίζω''

Άσε με να σε αγαπώ μόνο αυτό και ας μην  μην καταλήξουμε κάπου θα μπόρω να πω πως άξιζε
αυτη η διαδρομή μαζι σου και θα είμαι ευτυχισμένη που τα μάτια μου αντίκρισαν  την ομορφιά των δικών σου....
Μια μέρα ονειρεύτηκα:
πως με κρατούσες αγκαλιά
ξύπνησα και ήσουν δίπλα μου
μου μιλούσες
μου έλεγες ιστορίες για τους ήχους που
σου παίρνουν το μυαλό....

Και ξυπνώντας αντίκρισα το τωρα μακρυά σου και αναρωτήθηκα τι θα έπρεπε να νιώσω;
θλίψη για το τωρα ;
ή ικανοποίηση για  το όνειρο που ζούσα ολο το βράδυ μαζί σου!

Τι και αν δεν ξανά ερθεις άξιζε το ονειρο και εγω  πετάω την θλίψη και κρατάω την αγαπη που γέννησες μεσα μου και δεν ξεχναω....

Και δεν θα σε ξεχασω ποτε θα  εισαι πάντα εδω.....


Μια μερα ονειρευτικα τα ματια  σου εσενα με εμενα αγκαλια σου
μαγισες ξωτικα νανους και μια χωρα λαχανι και ροζ κοκκινη μπλε και μαυρη μονο για 'μας εκει
τρεχω να σε βρω οταν αναγκη σε εχω  με ενα σπιτι  φτιαγμενο απο ζαχαρωτα......
sykaki......

Δρόμοι παράλληλοι..... Δρόμοι από την αρχή τους.....χωριστοί

Δεν είναι οτι  τα λόγια της της εφτασαν ποτέ δεν είχε και πολλα να πει στον εαυτο της ζησουσε σθγνωμη μεσα της χωρις να ξερει γιατι ζητουσε με τοσο πονο να συγχωρεθει και  ενιωθε βαρια και μόνη τοσο μόνη που κανεις δεν θα τολμουσε να καταλαβει.


Και ανοιξε αλλη μια φορα το κινητο της και πληκτρολογησε παλι τον ιδιο αριθμο τον κοιταξε με  μισος αγαπη ερωτα παθος νοσταλγια και ενα απιστευτο κενο μεσα της να απλωνεται στα σπλαχνα της και στο κορμι της και μετα το χερι της ταλαντευοταν αναμεσα στο  πληκτρο για κληση και στο πληκτρο για διαγραφη των ψηφιων.....

Το χέρι μη τολμώντας να πατησει το πρωτο κατεληγε με απιστευτη ντροπη και ενοχες παντα στο δευτερο αναρωτιονταν καθημερινα γιατι..... γιατι  δεν ειναι εδω να την γλυτωσει απο όλα γιατι το κορμι της ειναι τοσο μονο και τοσο αδειο τοσο απιστευτα μαυρο μακρια της τοσο απιστευτα  αγευστο αυτο το αυριο ακομα και τωρα που η ζωη εδειχνε καλη συμπεριφορα  αλλα εκεινος ειχε φυγει δεν θα ξαναερχοταν ενοιωθε το κορμι της ακαμπτο
που ειχαν παει οι παλμοι της; οι παλμοι της καρδιας της; δεν τους ενοιωθε πια μα....
τους άκουγε....
-ειναι μακρια....
και ηταν οντως πολυ μακρια το κορμι της κουφιο.


ειχαν παρει δρομους παραλληλους  τον εβλεπε στα ονειρα της μα ποτε ποτε ποτε δεν θα μπορουσε να  τον εχει δρόμοι χωριστοι.... απο τηνα ρχη τους ακομα και αν εκεινη δεν το εβλεπε τοτε....

suite 992....

Σουιτα 992
μια σουιτα που γεμισε με ονειρα σκεψεις αποφασεις επιλογες μια ζωη τωρα...
καιρος να γινουν όλα λέξεις.....


σας περιμενω ολους και εκει...



suite 992.

Μετουσιώθηκες....

Είναι που πλέον δε σκέφτομαι και πολλά και έχω αφήσει τα παραμύθια να κοιμήθουν τον υπνο της αθωότητας μέσα μου και εγώ γυρεύω πιο λογικά  και σταθερά εδάφη να μετοικίσω....

Και είναι που πλέον φοβάμαι ότι σε έχασα πριν καν προλάβω να σε ζήσω καταλαβαίνεις ειναι ο πονος του ''αν'' και η  αγωνιά του ''πότε'' είναι δυο λέξεις που με στοίχειωσαν αυτές τις μέρες.

Ξύπνησα χθες σαν πιο ανάλαφρη σαν πιο ήρεμη...Τόσες μέρες τα έριχνα σε έμενα και με κατηγορούσα για το ότι εγώ και εσύ δεν νιώθουμε πια την ανάγκη να είμαστε μαζί και οχι μόνο εσύ αλλά και εγώ πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι δεν ξέρω αν μου λείπεις πράγμα που σημαίνει μάλλον οτι δεν μου λείπεις αλλά ακούγεται σκληρό μέσα μου να το πω αυτό για σένα...

Και όμως είναι πολλά που πια μοιάζουν πιο εύκολα και πιο σωστά βαλμένα. Και δεν φταίω μόνο εγώ αλλά και εσύ...που Μετουσιώθηκες....


Μετουσιώθηκες σε σάρκα και πλέον δεν σε αναγνωρίζω.....
(ήσουν ψυχή μέχρι χθες)

Μετουσιώθηκες σε ψωμί, και δεν πεινάω πλέον
(Ήσουν οίνος μέχρι χθες και σε διψούσα δίχως κορεσμό)

Μετουσιώθηκες σε κούραση και δεν αντέχω πλέον
( Ήσουν ο πιο γλυκός ύπνος  μέχρι χθες)

Μετουσιώθηκες σε εικόνα και πονάνε τα μάτια μου τωρα
(Ήσουν ήχος μέχρι χθες)

Μα......

Μετουσιώθηκες και σε αγάπη,και ας μην ειναι ανάγκη πλεον
(Ήσουν έρωτας μέχρι χθες)
Και Δεν ξέρω ποιο πρόσωπο σου προτιμώ


Μετουσιώθηκες.....

Sykaki.....νυχτερινές σκέψεις ξενύχτησες
Γ.Σ.

Ας το 'ξερα κι ας μη με βασάνιζε πια...

Και που στάθηκα τι;
και που έμεινα,τι κατάλαβα
ακριβό παλαιοπωλείο ακόμα και το όνειρα μου μέσα
και εγώ έμεινα
και ας ήξερα τώρα που φεύγω θα τα πάρω όλα μαζί  μου ή θα τα αφήσω όλα πίσω μου;

ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο....

Και με τη βαλίτσα στο χέρι ακόμα τα μάτια σου ψάχνω ακόμα και με την σιγουριά πως δεν θα είναι πια κομμάτι του ορίζοντα μου  ακόμα και έτσι ξέρω πως θα τα
κουβαλάω πάντα μέσα μου
πάντα παιδιά μου
και πάντα δικά μου από το πρώτο εκείνο βλέμμα μέχρι το πιο ασήμαντο
εκείνο το  επίμονο μέσα από τη βιτρίνα
και τα χιλιάδες περιστέρια μέσα μου...
θα τα θυμάμαι πάντα ή πρέπει να τα αφησω

ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο

Και σε μια ζωή αλλού πια
το μυαλό μου θα τρέχει πότε πότε στο εδώ στο μαζί σου στην ζωή σου....
στην ζωή μου και στη ζωή μας....
και μια ζωή με πόδια στο έδαφος και
εγώ έμεινα... και στην θάλασσα θα ζούσα αν ήξερα πως ήταν να φυλακίσω μέσα μου
πάντα εσένα και την θάλασσα θα γυρνούσα θα την στέρευα και θα την κυβερνούσα
αν μου ζητούσες  εσύ μονάχα να σε θυμάμαι στο μεγάλο πάντα...
θα το έκανα....
Μα τώρα δεν ξέρω ποια θάλασσα ψάχνω φεύγοντας και ποια τελικά θα βρω..

ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο....

Και είσαι εσύ ο άνθρωπος που πόνεσαν και αγάπησα
όπως ποτέ κανέναν δεν θα αγαπήσω
Και είσαι εσύ ο ένας που φοβάμαι μην δεν ξαναδώ
Και συνάμα πονάει η παρουσία σου πιο πολύ
Μα είσαι εσύ που ψάχνω ή απλά έψαχνα λάθος;

ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο

ας ήξερα και ας μην με βασάνιζε άλλο....