Νικημένο συναίσθημα!

Το γράμμα το δραπέτη σε ενα κουφιο συναισθημα!

Εδω και δυο χρόνια σκέφτομαι πως θα σου το πω κάθε μερα υπενθυμίζω στον εαυτό μου να επεξεργάζεται τις κούφιες << εναρκτήριες >> κουβέντες για  να σου πω οσα θέλω.Είπα πολλά ψέμματα στον εαυτό μου πολλά ψέμματα αλλά η ουσία είναι οτι έπαψα να με πείθω πια ... πως μπορώ και πως θα σε ξεπεράσω και πως μέσα σε μια καινούργια αγκαλια θα μπορουσα να  νικησω την ενοχη αφη της κλεμμενης σου σκεψης οτι θα σε αλλό φιλι θα ξεθωριαζα το δικο σου , οτι μέσα σε μια καινουργια ελεύθερη και μακρυά απο υπόγεια πάθη  αγκαλιά θα  έσβηνα την φωτια της δικής σου, οπως εσυ κατάφερες σβησεις απο τον πινακα  κάθε λέξη που μου ειπες και εισαι πιο τυπικος απο ποτε μαζι μου και  θελω να σου ουρλιαξω πως ειναι χειρότερο αυτο απο το να μην μου μιλας καθολου!


Είπα ψέμματα σε εμενα στον κοσμο όλο εμαθα να πείθω καθε δυσπιστο βλεμμα πως οντως δεν πονάει πια που δεν είσαι εδω που λείπεις που δεν εχω δει τα μάτια σου δυο χρόνια τωρα που δεν είσαι εδω που καθε  αναπνοή πια με δυσκολεύει πιο πολυ απο την προηγούμενη.....Δεν κουράστηκα να παρακαλάω τις λέξεις σου να μου ειπωθούν ειναι που κουράστηκα να μην μπορώ να μετριάσω το συναίσθημα μου.   Το θέμα είναι οτι φέτος θα έρθω αφού εσυ δεν το κάνεις θα έρθω εγω και θα σου τα πω απο τα πηγάδια του μυαλού μου θα ρουφήξω τις σωστές λέξεις....κι ας ειναι η τελευταία φορα ...
Όσα ψέμματα και να πω πια οσο λίγες και αν ειναι οι λέξεις που λεω πια για σένα οσα λάθη και αν έχω κάνει οσα ψέμματα θα πω ακόμη  μια θα ειναι η αλήθεια είσαι Εκείνος που με πλήγωσε που με παθιασε που εκανε ερωτα στο κορμι μου οπως κανεις που αηδιασε ακομα και τις λασπες του κορμιου μου με τα δικά σου ψέμματα είσαι Εκείνος που ερωτεύτηκα πιο πολυ απο τον καθένα εισαι εκείνος που πλήγωσα πιο πολυ απο τον καθένα..... Είσαι το λάθος μου εισαι και το σωστο μου εχουν χασει το νόημα οι λεξεις μου ...
Δεν πιστεψα ποτε πως θα αλλάξεις κατι για μενα, δεν το ηθελα ποτε δεν ζητησα τιποτα αλλο παρα εσένα και μονο εσενα οπως εισαι.....Εισαι Εκεινος και παντα θα εισαι κανεις δεν μπορει να παρει την θέση σου και αυτο δεν σου το συγχωρώ οτι πλήγωσες εκείνο τον πρώτο Έρωτα....


Δεν φταίω εγω παντού σε βλέπω και ας εχει ξεθωριάσει η μορφή σου  σε ακούω παντού και ας εχω ξεχάσει τη φωνή σου σε μυρίζω παντού και ας μην υπάρχεις πουθενά......
Είσαι το κατι παραπάνω της ζωης μου και δεν μπορώ να σε ξεχάσω Δεν μπορω να συγχωρήσω τον εαυτό μου που σε έχασε τοσο εύκολα.....

Σε αγάπησα σε αγαπώ και θα σε αγαπώ για παντα!!!!

Το γραμμα ενος λαθους σε ενα πάθος.... και ας μην διαβαστεί ποτε....
Θα έρθω και να με περιμένεις..... θα έρθω....

ΑΝ μου τηλεφωνούσες.....

Ξέρεις πόσες φορές πήγα στην επαφή σου στο κινητό; Πάτησα κλήση και την ακύρωσα;
είχα μόνο την ανάγκη να σε ακούσω δεν ήμουν καλά όσες φορές το έκανα αυτό
έτρεχαν δάκρυα στα μάτια μου,κάτι με είχε ''τρυπήσει'' και ήθελα μόνο την φωνή σου να ακούσω
Να μου λέει ''Παρακαλώ;'' να σε ακούσω έστω για λίγο αλλά και πάλι ήμουν και είμαι σίγουρη πως δεν θα το σήκωνες και δεν είμαι τόσο ''μικρή'' για να σε πάρω με απόκρυψη.
Ήθελα να μου πεις πως ξέρεις οτι θα κάνω το σωστό ήθελα να υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι περήφανος για 'μένα.
Μου λείπεις ξανά και ξανά κάθε μέρα ξεροσταλιάζω στο τηλέφωνο να δω ..... να εμφανίζεσαι στο κινητό μου,να μου πεις κάτι, να μου εξηγήσεις και αν όχι,απλά να νοιαστείς να δεις τι κάνω αν είμαι καλά αν ζω καλά να με ναρκώσεις.Ακόμα δεν πιστεύω οτι οι τελευταίες λέξεις που σου είπα ήταν ''Καλά ΓΕΙΑ'' δεν το πιστεύω οτι οι τελευταίες λέξεις που μου είπες ήταν ''Πρέπει να κλείσω''.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με μισείς τόσο πολύ ή να το πω καλύτερα δεν ξέρω αν μισείς εμένα ή τον εαυτό σου και τον βασανίζεις έτσι.....
Περναν εικόνες πολλες μα εμένα ο πίνακας μου πάντα θα είναι μισός γιατί εσυ ήθελες να με μισείς....
σου αφιερώνω  2 τραγούδια......

Διαφορες!

Αν θέλεις πραγματικά να με γνωρίσεις πραγματικά ,ως Ντινα πρέπει να με διαβάσεις προσεχτικά σαν Συκακι....

Δεν ξέρεις πολλα πράγματα που με καθόρισαν σαν άτομο σημερα που καθόρισαν τις τωρινές μου απόψεις που με πόνεσαν βαθεία......που ντρέπομαι να πω όσο τίποτα αλλά θελω απελπισμένα να στα πω....
Πέρασα πολλα για να φτάσω εδω σε σένα και να θέλω να παλέψω πια με νύχια και με δόντια να εισαι ευτυχισμένος....και ξέρω ακριβως γιατί θελω να είμαι μαζι σου....
Μα δεν θέλω να με αντιμετωπίζεις σαν προϊόν με ημερομηνία ληξης.... Δεν είμαστε αυτο δεν  έχουμε εαυτο.....
Με πονάει  ότι θα πρέπει να ξέρω οτι θα νιώσω  τον πόνο του αποχωρισμού μαζι σου επειδή διαφερουμε στις απόψεις μας....Με ρώτησες γιατι  έχω αυτην την γνώμη για αυτό το θέμα?αν με ρωτήσεις εχω να σου πω πολλά..... Είσαι αυτος που μου φέρθηκε σωστα και το κάνει ακομα και τώρα
Ξέρω πως ειμαι ανισόρροπη αλλα και? αυτο ήμουν οταν με γνώρισες  δεν το ειδες τώρα.....

Δεν θέλω να πιστεύεις οτι δεν είμαι μαζι σου σε όλα.....ας  προχωρήσουμε και όπου παει χωρίς να  αποκλείω τιποτα μαζί σου.....
θέλω τοσα να σου πω....
Αφιερωμένο στον....Μ.....

Αδρεναλινη....

Νομισα οτι ειχαμε το ''τραγουδι μας''
Νομισα οτι ειχαμε εναν 'Ερωτα (μεγάλο)
Νομισα οτι  ησουν το πεπρωμενο μου
Νομισα πως  ημουν η  πληρωτητα σου
Νομισα οτι γεννηθηκαμε γγιατι σε ευτη τη ζωη τιποτα δεν θα μας εμποδιζε
Νομισα πως με ερωτευτικες
Νομισα πως σε χρειαζομουν για να ειμαι δυνατη
Νομισα πως δεν χρειαζοταν να ανοιξω την ''πορτα''
Νομισα πως εισαι αληθινος
Νομισα πως μπορεις
Νομισα πως αντεχω

Ηξερα καπου μεσα μου την αληθεια
Ηξερα οτι δεν επρεπε
Ηξερα οτι ηθελα πολυ
Ηξερα τι ηθελα
Ηξερα τα λαθη μου
Ηξερα οτι εισαι λαθος
Ηξερα......


Νομιζα οτι σε ηξερα.....
Μα τελικα τιποτα δεν πιστεψα απο οσα  μου χτυπουσαν το καμπανακι μεσα μου.....
ΜΑ και παλι δεν μετανοιωνω

Καταδίκη!!!!

Ας πουμε πως τωρα που εγινες θεος στην αγκαλια μου δεν σε αφησω να φυγεις.
Ας πουμε πως τωρα που εκανες την ζωη να αξιζει να την λενε ζωη και να μην την ονομασουν με μια αδιαφορη λεξη.
Ας πουμε πως εσυ εισαι που εγω αγαπησα σε γαλαζια και  κοκκινα λεπτα
Και ας πουμε πως εγω και εσυ υπαρχουμε για να ειμαστε μαζι....
οτι εγω και εσυ ειμαστε μαζι γιατι ο θεος στην δημιουργια μας  μας εβαλε διπλα διπλα και εμεις 'δεσαμε' καναμε μαζι τον θεο να αξιζει να τον λατρευουν
Ας πουμε πως εισι η αρχη μου
 Ας πουμε πως ειμαι το τελος που σου αξιζει....
και ας πουμε πως στο ζητουσα
 ας πουμε πως το αξιζα
 αςπουμε πως ποτε δεν θα γινει
και ας πουμε πως το ελπιζαμε οσο τιποτα...

Ας πουμε πως εγω και εσυ ειμαστε δυο μισα που ποτε δεν θα ειναι ολοκληρα γιατι ο θεος φοβηθηκε την πληρωτητα μας.... φοβηθηκε ποσο δυνατη ειμαι οταν με συμπληρωνεις

Και ο φοβος του θεου αυτου που υπακουει στις αδυναμιες  του εγινε η ατερμονη μας αναγκη να ειμαστε ενα και ομως ειμαστε καταδικασμενη να υπακουμε στον αριθμο δυο...

Ας πουμε πως μας αξιζε;
Θα το έκανες;

Δαίμονες.

Έχεις προσέξει τον αέρα που γύρω σου γυρίζει;
αναρωτήθηκα καθώς περπατούσα μόνη πηγαίνοντας στην δουλειά μου.
Είναι εκείνος, είναι πάλι εδω σε σκέφτεται ειναι μαζι σου....
Άδεια μέρα, Δεν την γεμίζει η σάρκα σου γύρω από την δικιά μου
τουλάχιστον είσαι μέσα στο μυαλό μου...
Ανόητη! δεν παίζουν με τους Δαίμονες, είπε κάτι μέσα μου  και με τάραξε από εκνευρισμό...
Πως μπορείς και το λες ανόητε εαυτέ μου.... Δεν είναι οι Δαίμονες που φοβάσαι
είναι από εσένα που κρύβεσαι και κουράστηκες για πόσο επιτέλους;
Έχω δίκιο αυτός ο Δαίμονας δεν είναι κοινός θνητός ούτε καν κοινός Δαίμονας
είναι το αντικείμενο του πόθου σου είναι, η ελευθεριά του φυλακισμένου σου μυαλού
είναι το αερικό που ερωτεύομαι.....
''Τι είπες ανόητο θνητό πλάσμα; έχασες εντελώς το μυαλό σου; ερωτεύεσαι κάποιον άυλο,αθάνατο; και πιστεύεις ότι μπορεί
να υπάρχει μια περιπτώσει να νιώθει κάτι αντίστοιχο;''
Τι μπλέκεσαι; Είναι διαφορετικό δεν το καταλαβαίνεις; 
Τα χεριά του τυλίγονται στοργικά και παθιασμένα το βράδυ,το μυαλό του είναι εδώ μαζί μου άκου τις σκέψεις του νιώθω
κάθε αναπνοή του. χαϊδεύει κάθε πόντο μου λαίμαργα δεν έχει τέλος δεν έχει κορεσμό...
πεινάω για εκείνον... το νιώθω είναι εθισμός κάθε μέρα βουτάω και πιο πολύ...
''Θα χαθείς...'' Ανόητη Ανόητη! φύγε από εδώ πάψε να με στοιχειώνεις δώσε τη θέση σου στο πιο μεγάλο λάθος που
παίρνει ζωή ανάμεσα στην φωτιά που ανάβει ανάμεσα στην θνητή και τον αθάνατο...Άσε την επιτέλους να γίνει επικίνδυνη να σε κάνει δική της από τα ποδιά μέχρι την ψυχή σου, σταμάτα να  υψώνεις τοίχος έχασες κάθε μάχη,δώσε τον πόλεμο....
Έχασες αφέσου  γίνε δική του τώρα, Κοιτά πως ένας δαίμονας χάνει τον άκαμπτο χαρακτήρα για μια θνητή .
Μην μου πεις πως τον φοβάσαι θα ήταν ψέμα, τον ποθείς και εσύ, είμαστε δυο πια... και ψυχή και μυαλό παραδώσου!
Άφησε το Δαίμονα να θυσιάσει το παλιό να γεννήσει μέσα σου δεμένα και ταιριασμένα όλα ,την φωτιά
Κάλεσε τον σήμερα πες του ανυπόμονα πως τον χρειάζεσαι πως ποθείς κάθε χιλιοστό του κορμιού του θέλεις να θαυμάσεις
τον βέβηλο να παραβιάζει ένα ένα τα κομμάτια σου ανυπόμονα να γίνεις ένα...., να σε κάνει δική του κομμάτι του δες τον να κάνει
θυσίες στο όνομα του με εσένα, άναψε για εκείνον και ας τον να σε φουντώσει δίχως τελειωμο....
''Δεν έχω παρά μαζί του να ριχτώ σε έναν γυμνό αγώνα να μην καταστραφουμε στην προσπάθεια να μείνω μέσα του...''
Μα απορώ αλήθεια δεν το είδες;
Είναι μέσα σου σε ξέρει...
κόψε τα δεσμά σου... ''

Δεν ξεφεύγω όπως και εσύ Δαίμονα δεν μπορούμε...
Και έτσι ψυχή μυαλό και καρδιά έγιναν για εκείνον

Μια μέρα ονειρεύτηκα

''Χωρίς εσένα αυτον τον κόσμο δεν αναγνωρίζω''

Άσε με να σε αγαπώ μόνο αυτό και ας μην  μην καταλήξουμε κάπου θα μπόρω να πω πως άξιζε
αυτη η διαδρομή μαζι σου και θα είμαι ευτυχισμένη που τα μάτια μου αντίκρισαν  την ομορφιά των δικών σου....
Μια μέρα ονειρεύτηκα:
πως με κρατούσες αγκαλιά
ξύπνησα και ήσουν δίπλα μου
μου μιλούσες
μου έλεγες ιστορίες για τους ήχους που
σου παίρνουν το μυαλό....

Και ξυπνώντας αντίκρισα το τωρα μακρυά σου και αναρωτήθηκα τι θα έπρεπε να νιώσω;
θλίψη για το τωρα ;
ή ικανοποίηση για  το όνειρο που ζούσα ολο το βράδυ μαζί σου!

Τι και αν δεν ξανά ερθεις άξιζε το ονειρο και εγω  πετάω την θλίψη και κρατάω την αγαπη που γέννησες μεσα μου και δεν ξεχναω....

Και δεν θα σε ξεχασω ποτε θα  εισαι πάντα εδω.....


Μια μερα ονειρευτικα τα ματια  σου εσενα με εμενα αγκαλια σου
μαγισες ξωτικα νανους και μια χωρα λαχανι και ροζ κοκκινη μπλε και μαυρη μονο για 'μας εκει
τρεχω να σε βρω οταν αναγκη σε εχω  με ενα σπιτι  φτιαγμενο απο ζαχαρωτα......
sykaki......