Δρόμοι παράλληλοι..... Δρόμοι από την αρχή τους.....χωριστοί

Δεν είναι οτι  τα λόγια της της εφτασαν ποτέ δεν είχε και πολλα να πει στον εαυτο της ζησουσε σθγνωμη μεσα της χωρις να ξερει γιατι ζητουσε με τοσο πονο να συγχωρεθει και  ενιωθε βαρια και μόνη τοσο μόνη που κανεις δεν θα τολμουσε να καταλαβει.


Και ανοιξε αλλη μια φορα το κινητο της και πληκτρολογησε παλι τον ιδιο αριθμο τον κοιταξε με  μισος αγαπη ερωτα παθος νοσταλγια και ενα απιστευτο κενο μεσα της να απλωνεται στα σπλαχνα της και στο κορμι της και μετα το χερι της ταλαντευοταν αναμεσα στο  πληκτρο για κληση και στο πληκτρο για διαγραφη των ψηφιων.....

Το χέρι μη τολμώντας να πατησει το πρωτο κατεληγε με απιστευτη ντροπη και ενοχες παντα στο δευτερο αναρωτιονταν καθημερινα γιατι..... γιατι  δεν ειναι εδω να την γλυτωσει απο όλα γιατι το κορμι της ειναι τοσο μονο και τοσο αδειο τοσο απιστευτα μαυρο μακρια της τοσο απιστευτα  αγευστο αυτο το αυριο ακομα και τωρα που η ζωη εδειχνε καλη συμπεριφορα  αλλα εκεινος ειχε φυγει δεν θα ξαναερχοταν ενοιωθε το κορμι της ακαμπτο
που ειχαν παει οι παλμοι της; οι παλμοι της καρδιας της; δεν τους ενοιωθε πια μα....
τους άκουγε....
-ειναι μακρια....
και ηταν οντως πολυ μακρια το κορμι της κουφιο.


ειχαν παρει δρομους παραλληλους  τον εβλεπε στα ονειρα της μα ποτε ποτε ποτε δεν θα μπορουσε να  τον εχει δρόμοι χωριστοι.... απο τηνα ρχη τους ακομα και αν εκεινη δεν το εβλεπε τοτε....

suite 992....

Σουιτα 992
μια σουιτα που γεμισε με ονειρα σκεψεις αποφασεις επιλογες μια ζωη τωρα...
καιρος να γινουν όλα λέξεις.....


σας περιμενω ολους και εκει...



suite 992.

Μετουσιώθηκες....

Είναι που πλέον δε σκέφτομαι και πολλά και έχω αφήσει τα παραμύθια να κοιμήθουν τον υπνο της αθωότητας μέσα μου και εγώ γυρεύω πιο λογικά  και σταθερά εδάφη να μετοικίσω....

Και είναι που πλέον φοβάμαι ότι σε έχασα πριν καν προλάβω να σε ζήσω καταλαβαίνεις ειναι ο πονος του ''αν'' και η  αγωνιά του ''πότε'' είναι δυο λέξεις που με στοίχειωσαν αυτές τις μέρες.

Ξύπνησα χθες σαν πιο ανάλαφρη σαν πιο ήρεμη...Τόσες μέρες τα έριχνα σε έμενα και με κατηγορούσα για το ότι εγώ και εσύ δεν νιώθουμε πια την ανάγκη να είμαστε μαζί και οχι μόνο εσύ αλλά και εγώ πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι δεν ξέρω αν μου λείπεις πράγμα που σημαίνει μάλλον οτι δεν μου λείπεις αλλά ακούγεται σκληρό μέσα μου να το πω αυτό για σένα...

Και όμως είναι πολλά που πια μοιάζουν πιο εύκολα και πιο σωστά βαλμένα. Και δεν φταίω μόνο εγώ αλλά και εσύ...που Μετουσιώθηκες....


Μετουσιώθηκες σε σάρκα και πλέον δεν σε αναγνωρίζω.....
(ήσουν ψυχή μέχρι χθες)

Μετουσιώθηκες σε ψωμί, και δεν πεινάω πλέον
(Ήσουν οίνος μέχρι χθες και σε διψούσα δίχως κορεσμό)

Μετουσιώθηκες σε κούραση και δεν αντέχω πλέον
( Ήσουν ο πιο γλυκός ύπνος  μέχρι χθες)

Μετουσιώθηκες σε εικόνα και πονάνε τα μάτια μου τωρα
(Ήσουν ήχος μέχρι χθες)

Μα......

Μετουσιώθηκες και σε αγάπη,και ας μην ειναι ανάγκη πλεον
(Ήσουν έρωτας μέχρι χθες)
Και Δεν ξέρω ποιο πρόσωπο σου προτιμώ


Μετουσιώθηκες.....

Sykaki.....νυχτερινές σκέψεις ξενύχτησες
Γ.Σ.

Ας το 'ξερα κι ας μη με βασάνιζε πια...

Και που στάθηκα τι;
και που έμεινα,τι κατάλαβα
ακριβό παλαιοπωλείο ακόμα και το όνειρα μου μέσα
και εγώ έμεινα
και ας ήξερα τώρα που φεύγω θα τα πάρω όλα μαζί  μου ή θα τα αφήσω όλα πίσω μου;

ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο....

Και με τη βαλίτσα στο χέρι ακόμα τα μάτια σου ψάχνω ακόμα και με την σιγουριά πως δεν θα είναι πια κομμάτι του ορίζοντα μου  ακόμα και έτσι ξέρω πως θα τα
κουβαλάω πάντα μέσα μου
πάντα παιδιά μου
και πάντα δικά μου από το πρώτο εκείνο βλέμμα μέχρι το πιο ασήμαντο
εκείνο το  επίμονο μέσα από τη βιτρίνα
και τα χιλιάδες περιστέρια μέσα μου...
θα τα θυμάμαι πάντα ή πρέπει να τα αφησω

ας ήξερα και ας μη με βάραινε άλλο

Και σε μια ζωή αλλού πια
το μυαλό μου θα τρέχει πότε πότε στο εδώ στο μαζί σου στην ζωή σου....
στην ζωή μου και στη ζωή μας....
και μια ζωή με πόδια στο έδαφος και
εγώ έμεινα... και στην θάλασσα θα ζούσα αν ήξερα πως ήταν να φυλακίσω μέσα μου
πάντα εσένα και την θάλασσα θα γυρνούσα θα την στέρευα και θα την κυβερνούσα
αν μου ζητούσες  εσύ μονάχα να σε θυμάμαι στο μεγάλο πάντα...
θα το έκανα....
Μα τώρα δεν ξέρω ποια θάλασσα ψάχνω φεύγοντας και ποια τελικά θα βρω..

ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο....

Και είσαι εσύ ο άνθρωπος που πόνεσαν και αγάπησα
όπως ποτέ κανέναν δεν θα αγαπήσω
Και είσαι εσύ ο ένας που φοβάμαι μην δεν ξαναδώ
Και συνάμα πονάει η παρουσία σου πιο πολύ
Μα είσαι εσύ που ψάχνω ή απλά έψαχνα λάθος;

ας ήξερα και ας μην με βάραινε άλλο

ας ήξερα και ας μην με βασάνιζε άλλο....

Αβεβαιότητα ψυχής...

Αγρίεψε το μέσα μου...

το ανυπόταχτο έξω μου 

με τι λουρί να κρατήσω...

επαναστάτησε  το αύριο

και δεν ακούει δεν ξανά μελετάει το χθες

ΜΑ είναι καταδικασμένο να κάνει λάθη

Και είναι το έξω μου 

το μέσα μου το αύριο το σήμερα

 το πάντα μου που σε ζητάει

που ουρλιάζει το όνομα σου

μέσα στις -με όνειρα και ''σαγαπαω ζωή μου''

λουσμένες διαδρομές....

Μέσα σε νωπά από τα δάκρυα μονοπάτια

ποδιά γυμνά

χεριά άπειρα

ζωή μπλεγμένη και ανίδεη από

τα ''λογία''

Αντίο όμορφη της μοναξιάς μου ελπίδα

δεν σε φωνάζω πια 

γιατί φωνή δεν έχω

δεν σε ζητάω

δεν σε ουρλιάζω

δεν σου δέομαι.

Σε προστατεύω στην  Ερωμένη μου την ΜΝΗΜΗ

***χιλιόμετρα***

Είσαι πέρα από τον δρόμο και πιο πέρα από τον ορίζοντα μου και όμως είσαι εδώ πάντα εδώ κάθε μέρα εδώ
και σε ακούω και σε νιώθω
όμως είσαι χιλιόμετρα μακριά και όμως αυτά δεν σε αποθαρρυνάν στιγμή  από όλα αυτά που θέλουμε να ζήσουμε και από όλα όσα χρωστάμε ο ένας στον άλλο και δεν θέλω να σε χάσω δεν θέλω
μ'αρεσει που με καταλαβαίνεις κάθε μέρα και λυπάμαι που χάσαμε τόσο πολύ χρόνο
και να ξέρεις πως γι όλες αυτές τις μέρες που έζησα μακριά σου θα επανορθώσω

θέλω να είμαι μαζί σου γιατί  με δέχεσαι με όλα αυτά που δεν με δέχθηκε κανείς ως τώρα

κι ας είμαστε χιλιόμετρα μακριά
θα τον βρω τον τρόπο
και θα τα μηδενίσω

Σε παρελθόντα χρόνο

Κάθισε δίπλα στο παράθυρο και κοίταξε έξω χωρίς ενδιαφέρον.
πόσο μακριά της έμοιαζαν όλα πια.
Προτίμησε από  τα μέτρια συναισθήματα να  ζήσει κάτι  επικίνδυνο για εκείνη
μα έντονο και παθιασμένο.
και καθώς  αναλογιζόταν τα περασμένα έβαλε το διλήμμα στον εαυτό της
αν γυρνούσε πίσω τι θα ήθελε πια... την σιγουριά μιας αγκαλιάς ή εκείνο το πάθος που την οδήγησε σε ένα ατελείωτο πνίξιμο στα νερά των αναμνήσεών;
Η απάντηση ήταν αυτή που φοβόταν, θα το ξανά ζούσε πέρα από κάθε κόστος;
και δεν την ικανοποιεί καμιά αγκαλια... κανένα μέτριο συναίσθημα πνιγμένο στην ασφάλεια δεν την
δωροδοκεί αρκετά και ικανοποιητικά  ώστε να  μετανοιώσει για ότι έζησε μαζί του.

Τα μάτια της ώρα τώρα ήταν υγρά,τίποτα δεν την ολοκλήρωνε πλέον  τίποτα σαν εκείνο το μοναδικό στον κόσμο κομμάτι που έφυγε μαζί του....
τουλάχιστον ξέρει πως εκείνος κουβαλάει ένα κομμάτι της μέσα του
έχει το παιδί της ψυχής της μέσα του.

Πόσα βράδια πέρασαν που άυπνη  στεκόταν πλάι σε εκείνο το παράθυρο κοιτώντας τον δρόμο, περιμένοντας το τίποτα και με ένα μυαλό τόσο ταξιδιάρικο που δεν έπαιρνε ποτέ τον δρόμο του γυρισμού ούτε καν το χάραμα... εκείνες οι νύχτες ατελείωτες μοναχικές....
Με έναν ύπνο επισκέπτη και παρατηρητή παρά πρωταγωνιστή  με δυο χέρια πλευρισμένα με δάκρυα κρυφά βουβά μα τόσο μα τόσο  έντονα σε ένα ξέσπασμα που  περίμενε και η ίδια της μέρες  πριν

Βαριές ανάσες και  μια ζωή  αφιερωμένη στον έρωτα όπως του αξίζει....
ακόμα και σε παρελθόντα χρόνο......