Νικημένο συναίσθημα!

Το γράμμα το δραπέτη σε ενα κουφιο συναισθημα!

Εδω και δυο χρόνια σκέφτομαι πως θα σου το πω κάθε μερα υπενθυμίζω στον εαυτό μου να επεξεργάζεται τις κούφιες << εναρκτήριες >> κουβέντες για  να σου πω οσα θέλω.Είπα πολλά ψέμματα στον εαυτό μου πολλά ψέμματα αλλά η ουσία είναι οτι έπαψα να με πείθω πια ... πως μπορώ και πως θα σε ξεπεράσω και πως μέσα σε μια καινούργια αγκαλια θα μπορουσα να  νικησω την ενοχη αφη της κλεμμενης σου σκεψης οτι θα σε αλλό φιλι θα ξεθωριαζα το δικο σου , οτι μέσα σε μια καινουργια ελεύθερη και μακρυά απο υπόγεια πάθη  αγκαλιά θα  έσβηνα την φωτια της δικής σου, οπως εσυ κατάφερες σβησεις απο τον πινακα  κάθε λέξη που μου ειπες και εισαι πιο τυπικος απο ποτε μαζι μου και  θελω να σου ουρλιαξω πως ειναι χειρότερο αυτο απο το να μην μου μιλας καθολου!


Είπα ψέμματα σε εμενα στον κοσμο όλο εμαθα να πείθω καθε δυσπιστο βλεμμα πως οντως δεν πονάει πια που δεν είσαι εδω που λείπεις που δεν εχω δει τα μάτια σου δυο χρόνια τωρα που δεν είσαι εδω που καθε  αναπνοή πια με δυσκολεύει πιο πολυ απο την προηγούμενη.....Δεν κουράστηκα να παρακαλάω τις λέξεις σου να μου ειπωθούν ειναι που κουράστηκα να μην μπορώ να μετριάσω το συναίσθημα μου.   Το θέμα είναι οτι φέτος θα έρθω αφού εσυ δεν το κάνεις θα έρθω εγω και θα σου τα πω απο τα πηγάδια του μυαλού μου θα ρουφήξω τις σωστές λέξεις....κι ας ειναι η τελευταία φορα ...
Όσα ψέμματα και να πω πια οσο λίγες και αν ειναι οι λέξεις που λεω πια για σένα οσα λάθη και αν έχω κάνει οσα ψέμματα θα πω ακόμη  μια θα ειναι η αλήθεια είσαι Εκείνος που με πλήγωσε που με παθιασε που εκανε ερωτα στο κορμι μου οπως κανεις που αηδιασε ακομα και τις λασπες του κορμιου μου με τα δικά σου ψέμματα είσαι Εκείνος που ερωτεύτηκα πιο πολυ απο τον καθένα εισαι εκείνος που πλήγωσα πιο πολυ απο τον καθένα..... Είσαι το λάθος μου εισαι και το σωστο μου εχουν χασει το νόημα οι λεξεις μου ...
Δεν πιστεψα ποτε πως θα αλλάξεις κατι για μενα, δεν το ηθελα ποτε δεν ζητησα τιποτα αλλο παρα εσένα και μονο εσενα οπως εισαι.....Εισαι Εκεινος και παντα θα εισαι κανεις δεν μπορει να παρει την θέση σου και αυτο δεν σου το συγχωρώ οτι πλήγωσες εκείνο τον πρώτο Έρωτα....


Δεν φταίω εγω παντού σε βλέπω και ας εχει ξεθωριάσει η μορφή σου  σε ακούω παντού και ας εχω ξεχάσει τη φωνή σου σε μυρίζω παντού και ας μην υπάρχεις πουθενά......
Είσαι το κατι παραπάνω της ζωης μου και δεν μπορώ να σε ξεχάσω Δεν μπορω να συγχωρήσω τον εαυτό μου που σε έχασε τοσο εύκολα.....

Σε αγάπησα σε αγαπώ και θα σε αγαπώ για παντα!!!!

Το γραμμα ενος λαθους σε ενα πάθος.... και ας μην διαβαστεί ποτε....
Θα έρθω και να με περιμένεις..... θα έρθω....

***Σιωπηλά ουρλιαχτά!***

Είναι εκείνα τα λάθος δευτερόλεπτα στην ζωή
Εκείνα τα  λάθη που με τέχνη γίνονται αόρατα την κρίσιμη στιγμή!
Είναι οι ταξιδιάρικες σκέψεις  που φέρνουν δάκρυα στα μάτια μας!

Μάτια μου, σου φώναξα μη φύγεις Δεν θα σε συγχωρέσω αν φύγεις δεν θα στο συγχωρέσω πότε αν κάνεις ενα ακόμα βήμα!
Μα ούτε εκείνη τη στιγμή με άκουσες ούτε καν εκείνη τη στιγμή  που μπροστά σου γκρεμιζόταν οχυρά κάστρα και οι εσώκλειστοι έρωτες της ψυχής μου....
ΜΗΝ ΦΥΓΕΙΣ, ούρλιαξα και έπεσα στα γόνατα σε απόλυτη συμφωνία με τον ήχο που έκανε η φρεσκοκλεισμένη πόρτα πίσω σου! Έφυγες, ξεψύχησε το κορμί μου έφτυσε την λέξη από μέσα του σα να ήταν και η τελευταία της....

Αυτό μετάνιωσα, τα τελευταία λεπτά που δεν σου είπα πως για 'μένα εισαι ο κόσμος μου πως μέσα μου έχω την ψυχή σου πως η τελευταία παράνοια του μυαλου μου  δεν αξίζει  μπροστά σου δεν σου είπα πως εξαγόραζα κάθε φορά τον χρόνο μαζί σου   τον εξαγόραζα με οτι πολύτιμο μπορει να είχα στα έγκατα της ψυχής μου, Δεν σου είπα ποτε πως αν φύγεις,θα είμαι κούφια  δεν εχω τίποτα να εξαγοράσω πια ούτε ενα λεπτό.... όχι για να περιμένει .... αλλά για να περάσει, αφού δεν σε έχω δεν έχω τη δύναμη να μετράω λεπτά πια και ώρες δεν ξέρω πλέον τι σημαίνει χρονος Μακρυά σου, Τίποτα δεν σου είπα....


Έσκισα τα ρούχα και τον εαυτό μου, σε είχα μισό μα τώρα δεν θα έχω την ευκαιρία να σε γνωρίσω ποτε ολόκληρο!
Με πόνεσες μια και ακόμα πολλές φορές μετά....
Sykaki

To my own Funeral....

Το θεματάκι μου σήμερα είναι μακάβριο,ΜΕ αφορμή ενα δυστυχές γεγονός στο χωριό μου το θάνατο ενος συνομήλικου μου σε τροχαίο  που έριξε σε πένθος ολόκληρο  χωρίο, και την υπερεκθεση  αυτου στο facebook, τοπο κοινωνικής δικτύωσης , μαυρα κορδελάκια πενθιμα τραγούδια αφιερώσεις πένθος online, πειράζει που όλο το θέμα μου κάνει εμετικό;
  Και πιάνοντας χθες συζήτηση με την κολλητή μου της είπα 3-4 πραγματάκια που θα ήθελα  να γίνουν αμα πεθάνω ( οχι φτου φτου δεν κάνω αργα ή γρήγορα θα γίνει με το να μην αναφέρω το γεγονός δεν το ξορκίζω get over it) πράγμα που την έκανε να γελάσει πολύ.....


1.
Μη δω μαύρο κορδελάκι στα προφίλ  των φίλων μου θα γίνει χαμός όχι το πένθος σας δεν το δείχνεται με το μαύρο κορδελάκι ούτε ειναι φόρος τιμης στο νεκρό..... θέλω ΤΙΓΡΕ  κορδελάκια παρδαλα πολύχρωμα γιατι έτσι είμαι και εγώ  αν και μαρεσει το μαύρο σε αυτές τις περιπτώσεις σημαίνει θλίψη και δεν θέλω βρε αδερφέ.....


2.
''Για που το βαλές καρδιά μου μ'ανοιχτα πανιά''; ναι ε; το λατρεύω αυτο το τραγούδι και είναι το μόνο που θα επιτρέψω σε μια τέτοια περίπτωση αλλα θέλω  εύθυμα τραγούδια  χαρούμενα  ζωηρά ''ζουζούνια'' κ.α. α και φυσικά μην δω βιντεακια αφιερώματα στο πρόσωπο μου κακομοίρηδες θα ρίξω κεραυνούς  να το ξέρετε, το πόσο αγαπάς εναν άνθρωπο δεν το δείχνεις με τέτοια αφιερωματα όχι είναι μάλλον τσίρκο όλο αυτό που γίνεται με τον θάνατο κάποιού και εγω προσωπικά δεν το θέλω ,να βλέπω την μουτσούνα μου με καταθλιπτικά τραγούδια απουσίας και νοσταλγίες πονου και πολλές αφιερώσεις φίλων.


3.
(( Αυτο Αρχανουλα μου παει σε 'σενα))
Το προφίλ μου στο Facebook  θα κρατηθεί αυστηρά για 2 μέρες και θέλω να απαντάς στα μηνύματα που θα μου στέλνουν στον τοίχο μου ετσι να κάνουμε λιγο κόσμο να τρομάξει ή και να μας βρίσει....χοχοχο και μετα θέλω να κλείσει....το προφίλ μου μια και καλή δεν θα λαμβάνω εγώ στην αιωνιότητα μηνύματα απο  άσχετους οοοοο , χαχαχαχαχαχα 


4.
Μιας και την υπερεκθεση που λέγαμε  δεν θα την γλιτώσω οσες εντολές και να δώσω θέλω να το κάνουμε γιορτή θέλω να γίνει Event στο Facebook  η κηδεία μου ναι ναι όσο μακάβρια και spooky κι αν ακούγομαι θελω να γίνει και παίρνω ολο  το κράξιμο πάνω μου, και θέλω στο Event  να παίζει ότι χαζοτραγουδο μπορείτε να σκεφτείτε..... έτσι το θέλω...... 


5.
Last but not Least, στην κηδεία  μην δω κανέναν με μαύρα θα γίνει χαμός έτσι; θέλω  άσπρα ρούχα και ροζ περούκες ναι το θέλω Βιντεοκλίπ  δεν θέλω μαύρο λέμε....οχι οχι οχι θέλω ροζ περούκες το κλάμα το αφήνω σε σας κάντε όπως νομίζετε...



Δεν θέλω κλισέ ούτε όταν πεθάνω, ούτε εκεί δεν θέλω κανείς να αλλάξει όταν πεθάνω θέλω όλοι να θυμούνται πως ήμουν ως άνθρωπος..... Μα είναι δυνατόν να ακολουθούμε σε όλους τα ίδια ρωτήσατε ποτε κανέναν τι θέλει να γίνει αφου πεθάνει; οχι γιατί ειναι θέμα ταμπού και εμένα μου την δίνει ολο αυτό το στυμμένο θλιμμένο θέλω να είμαι ακόμα και εκεί ο εαυτός μου και όσοι με αγαπούν να το σεβαστούν.....Δεν ξέρω ποτε θα πεθάνω ξέρω παρόλα αυτά οτι μέχρι τοτε θέλω να ζήσω....

Χωρις κλισε

Δεν φοβάσαι;

-Δεν φοβάσαι τώρα που θα είστε κοντά ....
-Τι να φοβάμαι;
-Μην χαθεί κάτι από την μαγεία αυτή, μήπως καταστραφεί;
ν α
¨Οχι δεν φοβάμαι είναι σα να έχτιζες τόσο καιρο μια τεράστια τούρτα  και τώρα ξαφνικά φοβάσαι μήπως καταστραφεί καθώς την τρως, οχι δεν το φοβάσαι γι αυτό την έχτισες για να μπορέσεις να την απολαύσεις,
Και για να έρθω στην πραγματικότητα είναι δυνατόν, να χτίζεις μια σχέση  και να την παλευεις αγνοώντας τα χιλιόμετρα την απόσταση τα προβλήματα της τις στεναχώριες της και να φοβάσαι οτι τώρα που (κοντεύεις) να εκμηδενίσεις τα χιλιόμετρα την απόσταση τα εμπόδια θα καταστραφεί είναι δυνατόν να παλεύεις για αυτό και να φοβάσαι να την ζήσεις για να μην χαλάσει η μαγεία της απόστασης; Το να μου λείπει  και να τον χρειάζομαι και να περιμένω είχε την γοητεία του γιατί είναι εκείνος, αλλά τώρα θέλω να ζήσω τον Άνθρωπο μου κι ας ''αρπάξει στις γωνίες''.
  Μετράω πολλές ώρες μέσα σε ένα` τρένο στην ίδια διαδρομή και πολλοί με ρωτούν αν άξιζε και άλλοι απαντούν  από μόνοι τους ''θα φανεί στην  καθημερινή τριβή'' η δική μου απάντηση είναι οτι όσα δρομολόγια κι αν έκανα κι όσα κι αν χρειαστεί ακόμα να κάνω άξιζαν,δεν ξερω  πως θα παει η σχέση μου με τον Μιχάλη ξέρω ότι άξιζε κάθε λεπτό που τον σκέφτηκα  καθε στιγμή που φοβήθηκα οτί τον χάνω και κάθε λεπτό της διαδρομής.Δεν πίστευα όταν τον γνώρισα οτι μπορεί να με αγαπούσε κάποτε ή οτι μπορεί και εγώ να τον αγαπούσα κάποτε.Και αν αγαπηθήκαμε τελικά δεν ειναι απάντηση που θα σας την δώσω στο χέρι...

Καληνύχτα
Και το όνειρα μου να γινουν πραγματικότητα........

ΑΝ μου τηλεφωνούσες.....

Ξέρεις πόσες φορές πήγα στην επαφή σου στο κινητό; Πάτησα κλήση και την ακύρωσα;
είχα μόνο την ανάγκη να σε ακούσω δεν ήμουν καλά όσες φορές το έκανα αυτό
έτρεχαν δάκρυα στα μάτια μου,κάτι με είχε ''τρυπήσει'' και ήθελα μόνο την φωνή σου να ακούσω
Να μου λέει ''Παρακαλώ;'' να σε ακούσω έστω για λίγο αλλά και πάλι ήμουν και είμαι σίγουρη πως δεν θα το σήκωνες και δεν είμαι τόσο ''μικρή'' για να σε πάρω με απόκρυψη.
Ήθελα να μου πεις πως ξέρεις οτι θα κάνω το σωστό ήθελα να υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι περήφανος για 'μένα.
Μου λείπεις ξανά και ξανά κάθε μέρα ξεροσταλιάζω στο τηλέφωνο να δω ..... να εμφανίζεσαι στο κινητό μου,να μου πεις κάτι, να μου εξηγήσεις και αν όχι,απλά να νοιαστείς να δεις τι κάνω αν είμαι καλά αν ζω καλά να με ναρκώσεις.Ακόμα δεν πιστεύω οτι οι τελευταίες λέξεις που σου είπα ήταν ''Καλά ΓΕΙΑ'' δεν το πιστεύω οτι οι τελευταίες λέξεις που μου είπες ήταν ''Πρέπει να κλείσω''.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με μισείς τόσο πολύ ή να το πω καλύτερα δεν ξέρω αν μισείς εμένα ή τον εαυτό σου και τον βασανίζεις έτσι.....
Περναν εικόνες πολλες μα εμένα ο πίνακας μου πάντα θα είναι μισός γιατί εσυ ήθελες να με μισείς....
σου αφιερώνω  2 τραγούδια......

Σπασμένοι κενοί καθρέφτες!

- Μην κλαις αγάπη μου, συγνώμη άλλωστε το ξέρεις μόνο εσένα αγαπάω.
-Δεν ξέρω αν με αγαπάς ξέρω στα σίγουρα πως με απατάς κοιμάσαι με αυτή που μου μοιάζει  πλαγία ζεις  μαζί της κάθε πέμπτη βράδυ  που εγώ λείπω μέχρι αργά ξέρω πως την αγγίζεις πως τη γδύνεις ξεδιάντροπα με τα ίδια χέρια που γυρνάς το κλειδί στην πόρτα μας.
-Δεν την αγάπησα δεν την αγαπάω μην κλαις μόνο εσένα αγαπάω,και αν με χωρίσεις θα το καταλάβω.
-Πως το έκανες αυτό μου λες; πως;  την άγγιζες την βουλιαζες στο κρεβάτι και εκείνη ούρλιαζε από ηδονή.Μια ερώτηση μόνο,με σκεφτόσουν; όταν έκανες έρωτα μαζί της με σκεφτόσουν θυμοσουν τα χρόνια που περάσαμε μαζί;όταν ανατρίχιαζε  πάνω σου συγκρινες το δέρμα της με το δικό μου, όχι οχι αγάπη  μοτ\υ δεν με ενδιαφέρει αν την έβλεπες πιο όμορφη από εμένα άλλωστε οι πράξεις σου μου απαντούν σε αυτό το ερώτημα,με ενδιαφέρει αλήθεια αν σκεφτόσουν την ζωή που ζήσαμε μαζί.
-Μην μιλάς έτσι...
-Απάντησε μου μην δικαιολογήσε αλλό.
- Ωραία λοιπόν είχες γίνει βαρετή δεν ήταν πιο όμορφη ήταν πιο ενδιαφέρουσα όμως,ναι Αγάπη μου όταν της έκανα έρωτα σε έβλεπα, έβλεπα εσένα μέσα της εσένα πριν χρόνια εσένα που αγάπησα εσένα που δεν είχες ταμπού και κολλήματα δεν ειχες ψεγάδια ήσουν τέλεια μέσα στα άγνωστα κομμάτια σου.ΣΕ έβλεπα λοιπόν σε κάθε πρόστυχο παράνομο χάδι σε έβλεπα αλλά  δεν σε ένιωθα πια...
-Είδες πόσο εύκολα απάντησες...
-Καλύτερα να φύγω.
-Όχι , όχι μη φύγεις μείνε απόψε πας αύριο σε εκείνη αλλα σήμερα φοβάμαι μόνη μου μείνε έστω στον καναπέ.

Πηγαίνοντας μέσα στο υπνοδωμάτιο αντίκρισε με σιχασιά το διπλό κρεβάτι τους δεν τον γνώριζε πια ίσως και ποτέ της  τα βήματα της  την οδήγησαν στο μπάνιο  έσκυψε στπν νιπτήρα και  έριξε νερό στο πρόσωπο της  όταν σηκώθηκε όμως δεν έβλεπε τίποτα μέσα στον καθρέφτη τίποτα ήταν κενός, άδειος ούτε ο εαυτός της ούτε εκείνος ούτε εκεινη ήταν άδειος δεν έβλεπε κανέναν μέσα  ήταν ένας μαυρος κενός καθρέφτης  έχασε το μυαλό της τον χτύπησε εκείνος έσπασε...... αφήνοντας τα κομμάτια του να χυθούν στο πάτωμα πλαι στα δικά της.....
όλη νυχτα τα μετρούσε, μέχρι το χάραμα που έκλεισε ή πόρτα.

And when the war machines Rust eternaly.....

Τί κάνεις όταν   βιώνεις ενα μόνιμο ξεθώριασμα... μέσα σου; τίποτα.
Ενα τήλεφωνο Σάββατο απογευμα μια γνωριμη  φωνή  κυμματα τρυφεροτητας και πάθους μέσα μου έκαναν πόταμια να τρέξουν απο μέσα μου <<Εδώωωω σε θέλω εδώ να σου κανω έρωτα να κλάψω ποτάμια  πάνω σου να με αφήσεις να ξεσπάσω γιατι εσύ ήσουν αληθινός δεν μου ειπες ποτε ψέμματα.>>
Και εγω είμαι τυχερή ξεθωριασαν μονο γραμμένες λέξεις πάνω μου δεν ξεθωριασα μέσα μου μα νομίζω ήσουν πολύ κοντα στο  να με λυγίσεις  μα δεν τα κατάφερες
Είναι εκείνη η φωνή που μου έδωσε ζωή εκείνα τα χείλια που δαγκώναν το ένα το αλλό και  μου εδέιχναν τι ήθελαν με εκαναν να νίωσω ξανα γυναίκα.....


Σε ευχαριστω που σου λειπω ακομα.....

 τοσο κοντα μαζι χωρις να φοβόμαστε το μακρύα .....