And when the war machines Rust eternaly.....

Τί κάνεις όταν   βιώνεις ενα μόνιμο ξεθώριασμα... μέσα σου; τίποτα.
Ενα τήλεφωνο Σάββατο απογευμα μια γνωριμη  φωνή  κυμματα τρυφεροτητας και πάθους μέσα μου έκαναν πόταμια να τρέξουν απο μέσα μου <<Εδώωωω σε θέλω εδώ να σου κανω έρωτα να κλάψω ποτάμια  πάνω σου να με αφήσεις να ξεσπάσω γιατι εσύ ήσουν αληθινός δεν μου ειπες ποτε ψέμματα.>>
Και εγω είμαι τυχερή ξεθωριασαν μονο γραμμένες λέξεις πάνω μου δεν ξεθωριασα μέσα μου μα νομίζω ήσουν πολύ κοντα στο  να με λυγίσεις  μα δεν τα κατάφερες
Είναι εκείνη η φωνή που μου έδωσε ζωή εκείνα τα χείλια που δαγκώναν το ένα το αλλό και  μου εδέιχναν τι ήθελαν με εκαναν να νίωσω ξανα γυναίκα.....


Σε ευχαριστω που σου λειπω ακομα.....

 τοσο κοντα μαζι χωρις να φοβόμαστε το μακρύα .....

Διαφορες!

Αν θέλεις πραγματικά να με γνωρίσεις πραγματικά ,ως Ντινα πρέπει να με διαβάσεις προσεχτικά σαν Συκακι....

Δεν ξέρεις πολλα πράγματα που με καθόρισαν σαν άτομο σημερα που καθόρισαν τις τωρινές μου απόψεις που με πόνεσαν βαθεία......που ντρέπομαι να πω όσο τίποτα αλλά θελω απελπισμένα να στα πω....
Πέρασα πολλα για να φτάσω εδω σε σένα και να θέλω να παλέψω πια με νύχια και με δόντια να εισαι ευτυχισμένος....και ξέρω ακριβως γιατί θελω να είμαι μαζι σου....
Μα δεν θέλω να με αντιμετωπίζεις σαν προϊόν με ημερομηνία ληξης.... Δεν είμαστε αυτο δεν  έχουμε εαυτο.....
Με πονάει  ότι θα πρέπει να ξέρω οτι θα νιώσω  τον πόνο του αποχωρισμού μαζι σου επειδή διαφερουμε στις απόψεις μας....Με ρώτησες γιατι  έχω αυτην την γνώμη για αυτό το θέμα?αν με ρωτήσεις εχω να σου πω πολλά..... Είσαι αυτος που μου φέρθηκε σωστα και το κάνει ακομα και τώρα
Ξέρω πως ειμαι ανισόρροπη αλλα και? αυτο ήμουν οταν με γνώρισες  δεν το ειδες τώρα.....

Δεν θέλω να πιστεύεις οτι δεν είμαι μαζι σου σε όλα.....ας  προχωρήσουμε και όπου παει χωρίς να  αποκλείω τιποτα μαζί σου.....
θέλω τοσα να σου πω....
Αφιερωμένο στον....Μ.....

Αδρεναλινη....

Νομισα οτι ειχαμε το ''τραγουδι μας''
Νομισα οτι ειχαμε εναν 'Ερωτα (μεγάλο)
Νομισα οτι  ησουν το πεπρωμενο μου
Νομισα πως  ημουν η  πληρωτητα σου
Νομισα οτι γεννηθηκαμε γγιατι σε ευτη τη ζωη τιποτα δεν θα μας εμποδιζε
Νομισα πως με ερωτευτικες
Νομισα πως σε χρειαζομουν για να ειμαι δυνατη
Νομισα πως δεν χρειαζοταν να ανοιξω την ''πορτα''
Νομισα πως εισαι αληθινος
Νομισα πως μπορεις
Νομισα πως αντεχω

Ηξερα καπου μεσα μου την αληθεια
Ηξερα οτι δεν επρεπε
Ηξερα οτι ηθελα πολυ
Ηξερα τι ηθελα
Ηξερα τα λαθη μου
Ηξερα οτι εισαι λαθος
Ηξερα......


Νομιζα οτι σε ηξερα.....
Μα τελικα τιποτα δεν πιστεψα απο οσα  μου χτυπουσαν το καμπανακι μεσα μου.....
ΜΑ και παλι δεν μετανοιωνω

Καταδίκη!!!!

Ας πουμε πως τωρα που εγινες θεος στην αγκαλια μου δεν σε αφησω να φυγεις.
Ας πουμε πως τωρα που εκανες την ζωη να αξιζει να την λενε ζωη και να μην την ονομασουν με μια αδιαφορη λεξη.
Ας πουμε πως εσυ εισαι που εγω αγαπησα σε γαλαζια και  κοκκινα λεπτα
Και ας πουμε πως εγω και εσυ υπαρχουμε για να ειμαστε μαζι....
οτι εγω και εσυ ειμαστε μαζι γιατι ο θεος στην δημιουργια μας  μας εβαλε διπλα διπλα και εμεις 'δεσαμε' καναμε μαζι τον θεο να αξιζει να τον λατρευουν
Ας πουμε πως εισι η αρχη μου
 Ας πουμε πως ειμαι το τελος που σου αξιζει....
και ας πουμε πως στο ζητουσα
 ας πουμε πως το αξιζα
 αςπουμε πως ποτε δεν θα γινει
και ας πουμε πως το ελπιζαμε οσο τιποτα...

Ας πουμε πως εγω και εσυ ειμαστε δυο μισα που ποτε δεν θα ειναι ολοκληρα γιατι ο θεος φοβηθηκε την πληρωτητα μας.... φοβηθηκε ποσο δυνατη ειμαι οταν με συμπληρωνεις

Και ο φοβος του θεου αυτου που υπακουει στις αδυναμιες  του εγινε η ατερμονη μας αναγκη να ειμαστε ενα και ομως ειμαστε καταδικασμενη να υπακουμε στον αριθμο δυο...

Ας πουμε πως μας αξιζε;
Θα το έκανες;

Τοσο βαθεια σ'αγαπω που μπορει.....

Το ρολοι έδειχνε 3 και 30....
-Σχόλασε,μονολογησα.Η φιλη μου διπλα με κράτησε αγκαλία <<κλάψε ,καλο θα σου κάνει>> μου ειπε και ξέσπασα σε κλάματα....ένιωθα φοβισμένη και μόνη Καθε  τι μου θυμιζε εσένα η μουσικη που  ακουγα τυχαια τα προσωπα που συναντουσα οι καταστασεις που αλλοι ζουν και εγω ονειρευομουν μεχρι και πρν λιγες ωρες μαζί σου!!!!
Εφυγα απο το σπιτι της φιλης μου σχεδον χαμενη περπάτησα απο αμπελόκηπους μεχρι Αριστοτέλους, με ενα τσιγαρο στο στόμα.  το στομαχι μου αδειο τα ποδια μου σέρνονταν, οι ανθρωποι με κοιτουσαν περίεργα γτ έμοιαζα σαν χαμένη....  ΗΜΟΥΝ χαμένη και ΕΙΜΑΙ χαμένη. περπάτησα  μεχρι το περίπτερο ξανα πηρα πακέτο και περπάτησα μεχρι την νεα παραλια... καθισμενη εκει κοιτουσα ξανα και ξανα τον ουρανο να βραδιάζει.... εβλεπα την τελευταια κληση σου..... ξανα  και ξανα  εκανα πως σε καλουσα και πριν ακουστει το πρωτο μπιπ εγω την ακυρωνα... ξανα και ξανα και ξανα.... μεχρι που σκοτεινιασε σχεδον για τα καλα......

Ξεκινησα να γυρισω σπιτι μου, στο λεωφοριο με επιασαν κλαματα κατω απο τα γυαλια ηλιου που δεν τα ειχα βγαλει γιατι τα ματια μου ητν πρησμενα αυπνα  κουρασμενα σαν να περασαν σε λιγες ωρες 10 χρονια απο πανω τους... ανθρωποι καθονταν γυρω μου με κοιτουσαν εβλεπαν τα δακρυα και  πηγαιναν σε αλλη θεση.... κανεις δεν μου εδωσε κατι να σκουπισω τα ματια μου που ετρεχαν χωρις ηχο....

Τσιριζα μεσα μου ουρλιαζα.... ''ΣΕ ΜΙΣΩΩΩ''   εβριζα  εριχνα καταρες μα ηξερα πως τιποτα δεν μπορουσε απο αυτα να ειναι αληθεια.....  Σε αγαπαω με ολη την καρδια μου με οτ κορμι μου με την ψυχη μου......

Μολις κατεβηκα απο το λεωφοριο  συναντησα τον πατερα μου..
<< θυμασαι που ειπαμε θα μιλησουμε μονο για τον Ενα?>> καπως ετσι του τα ειπα όλα....  η ψυχη μου  ελαφρυνε μα ειναι κομματια  τοσα πολλα που δεν μπορω να τα κολλησω.....

''ξέρω. μας τραβάνε οι περίεργοι, οι σκοτεινοί, οι παράξενοι, οι πνευματώδεις. αυτό που έχω διαπιστώσει γι' αυτούς όμως είναι πως είναι μοναχικοί, κλειστοί στον εαυτό τους, με ερωτηματικά και πολλές κλειδαριές. κι αν το σκεφτείς, κάπως έτσι δεν είμαστε κι εμείς?

οπότε...μάλλον κάτι διαφορετικό χρειαζόμαστε κι ας είναι και χοντροκομμένο...

;)''
αυτη ηταν μια λυτρωτικη απαντηση  απο την angelina που με εκανε να δω... πολλα πραγματα.....
Δεν θα αφησω την ζωη μου πισω... μα θα σε περιμενω...
Τοσο πολυ σαγαπω που μπορει και να μαθω μακρια σου για σενα να ζω τοσο βαθεια σαγαπω που μπορει και να αντεξω μακρια σου να ζω..........
Ι WILL LOVE YOU FOR ALL ETERNITY BUT NOT FOR EVER......

This is the End....

Τελειωσε κι αυτο το διαλλειμα στην ανιαρη ζωη μου, ξανα στα ιδια λοιπον....
σχολη σπιτι νευρα μαμαδες φιλες εξοδοι...
Και καπου εκει που τα τηλεφωνα σου γεμιζαν την μερα μου  πανε κι αυτα σαν να μην υπηρχαν.....
Θα γυρισω στην Μετριοτητα... ισως ειναι και υποτμημενη.... ξερεις τι ειναι να κοιμασαι με εναν αντρα που ειναι μονο δικος σου?λιγο πραγμα ειναι?

ΠΟναω.... βαθεια μεσα μου, τσουζει το στηθος μου το μονο που θελω ειναι να  πηδηξω απο το παραθυρο.... να τελειωνω με ολο αυτο....
Φοβαμαι τοσο.....
Πως να βαλω την  τελεια την τελευταια  στην ιστορια γαι τον ανθρωπο που με εκανε να πω πως ειμαι γεννημενη για εκεινον....
ΦΟβαμαι μηπως μια μερα θα χαθεις σου ειπα... μα δενμε ακουσες....



Να προσεχεις Αγγελε μου κακια δεν εχω στην ψυχη μου/......Σε αγαπαω....
αν καποια μερα με χρειαστεις.... δεν εχεις παρα να με παρεις τηλεφωνο.


this is the end you khow lady the plans went all wrong.....

but..... i will be right here...waiting g for you

Κάτι τόσο μεγάλο σε κατι τόσο μικρό! ~OFY~

Δεν έχει σημασία που είσαι,Δεν έχει σημασία που είμαι.......
Ένας άντρας καθισμένος στην καρέκλα δίπλα στην φωτιά (Εσύ),μια γυναίκα καθισμένη στο χαλί μπροστά του,το πρόσωπο της έχει κοκκινίσει καθώς  τα χέρια της και το μπούστο της.Τα μάτια του χάιδευαν κάθε εκατοστό δικό της τα δικά της δεν άντεχαν να τον βλέπουν και να κρατιέται μακρυά του...
Δεν τον κοιτούσε μα τον ένιωθε, να την κοιτάει να την τραβάει κοντά του με εκείνα τα μάτια που δεν μπορούσαν παρά ν της κάνουν Έρωτα χωρίς καν να την αγγίζουν βασανιστική η έλξη εκείνη, τη  στιγμή αυτή.Το κρασί  μύριζε ''μέθη'' δίπλα toyς, η Ψυχή της πόναγε κάθε στιγμή που τα χέρια σου δεν με έντυναν, Όταν τα μάτια της λοιπόν ακούμπησαν το βλέμμα του ήξεραν και οι δυο πως η αντοχή είχε τελειώσει,Ξαφνικά  τα πόδια της διπλώθηκαν στα γόνατα και ήρθε μερικά εκατοστά πιο κοντά στα πόδια του αφού εκείνος ήταν ακόμα καθισμένος -όχι για πολύ- στην καρέκλα του, τα χέρια της ακούμπησαν τα ποδιά του γδέρνοντας  απαλά το γυμνό του δέρμα με τα νύχια της καθώς απομάκρυνε ξανά τα χέρια της ,Το βλέμμα του είχε αλλάξει είχε γίνει απαιτητικό σκληρό μα και τρυφερό απότομα,Και ένα ζεστό πονηρό φλογισμένο χαμόγελο στόλιζε τα τέλεια χαρακτηριστικά του -πόσο ερωτευμένη ένιωθε κοιτώντας  κάθε εξωφρενικά τέλειο χαρακτηριστικό πάνω του-.
Σηκώθηκε στα δυο του πόδια τραβώντας ελαφρά από το χέρι και εκείνη,τα χέρια του άγγιξαν το μάγουλο της  χάιδεψαν τα μαλλιά της έκλεισαν το ένα μέρος του λαιμού της με τα χέρια του  και ένα φιλί που σφράγισε τα χείλια της περνώντας κάθε απελπιστικά δύσκολη αναπνοή της.τα χέρια της αγκάλιασαν την μέση του και ήρθαν πιο κοντά του το φιλί είχε αρχίσει να παίρνει φωτιά με δυο γλώσσες να παλεύουν  μανιασμένα, τα χέρια του πάσχιζαν να διώξουν να σκίσουν να εξαφανίσουν οτι την άγγιζε και δεν είναι δικό του.....

Η συνέχεια... δεν είναι εδώ πια..
Κάποιες ώρες αναρωτιέμαι,Υπάρχεις? ζεις? είσαι στον κόσμο αυτό που εγώ αναπνέω που εγώ ζω?
Είναι πια νύχτες που ότι με αγκαλιάζει είσαι εσύ και δεν μπορώ να ανεχτώ τίποτα άλλο είναι νύχτες που καμιά σκέψη δεν μπορεί να επισκιάσει την δίκη σου,Φοβήθηκα πολύ ότι θα χαθείς από την ζωή μου μέσα σε μια νύχτα έτσι όπως εμφανίστηκες αλλά δεν το έκανες είσαι εδώ,Είσαι σκιά μα είσαι η δική μου σκιά ,Έχω ένα κορμί που γεννήθηκε,μεγάλωσε,ωρίμασε,έκανε καμπύλες ,έκανε επιλογές,έκανε έρωτα ,έκανε λάθη για να φτάσει στην δική σου αγκαλιά το ξέρεις,..... Ξέρω και εγώ όμως όσο αισιόδοξο και αν ακούγεται πως πέρασες τόσους αιώνες τόσα πάθη τόσους έρωτες τόσα βρώμικα βραδιά για να έρθεις εδώ.....Ότι και να πεις...
Και αναρωτιέμαι κάτι τόσο τεράστιο όπως  όλα όσα νιώθω χωράει σε ένα τόσο μικρο σώμα?