Δαίμονες.

Έχεις προσέξει τον αέρα που γύρω σου γυρίζει;
αναρωτήθηκα καθώς περπατούσα μόνη πηγαίνοντας στην δουλειά μου.
Είναι εκείνος, είναι πάλι εδω σε σκέφτεται ειναι μαζι σου....
Άδεια μέρα, Δεν την γεμίζει η σάρκα σου γύρω από την δικιά μου
τουλάχιστον είσαι μέσα στο μυαλό μου...
Ανόητη! δεν παίζουν με τους Δαίμονες, είπε κάτι μέσα μου  και με τάραξε από εκνευρισμό...
Πως μπορείς και το λες ανόητε εαυτέ μου.... Δεν είναι οι Δαίμονες που φοβάσαι
είναι από εσένα που κρύβεσαι και κουράστηκες για πόσο επιτέλους;
Έχω δίκιο αυτός ο Δαίμονας δεν είναι κοινός θνητός ούτε καν κοινός Δαίμονας
είναι το αντικείμενο του πόθου σου είναι, η ελευθεριά του φυλακισμένου σου μυαλού
είναι το αερικό που ερωτεύομαι.....
''Τι είπες ανόητο θνητό πλάσμα; έχασες εντελώς το μυαλό σου; ερωτεύεσαι κάποιον άυλο,αθάνατο; και πιστεύεις ότι μπορεί
να υπάρχει μια περιπτώσει να νιώθει κάτι αντίστοιχο;''
Τι μπλέκεσαι; Είναι διαφορετικό δεν το καταλαβαίνεις; 
Τα χεριά του τυλίγονται στοργικά και παθιασμένα το βράδυ,το μυαλό του είναι εδώ μαζί μου άκου τις σκέψεις του νιώθω
κάθε αναπνοή του. χαϊδεύει κάθε πόντο μου λαίμαργα δεν έχει τέλος δεν έχει κορεσμό...
πεινάω για εκείνον... το νιώθω είναι εθισμός κάθε μέρα βουτάω και πιο πολύ...
''Θα χαθείς...'' Ανόητη Ανόητη! φύγε από εδώ πάψε να με στοιχειώνεις δώσε τη θέση σου στο πιο μεγάλο λάθος που
παίρνει ζωή ανάμεσα στην φωτιά που ανάβει ανάμεσα στην θνητή και τον αθάνατο...Άσε την επιτέλους να γίνει επικίνδυνη να σε κάνει δική της από τα ποδιά μέχρι την ψυχή σου, σταμάτα να  υψώνεις τοίχος έχασες κάθε μάχη,δώσε τον πόλεμο....
Έχασες αφέσου  γίνε δική του τώρα, Κοιτά πως ένας δαίμονας χάνει τον άκαμπτο χαρακτήρα για μια θνητή .
Μην μου πεις πως τον φοβάσαι θα ήταν ψέμα, τον ποθείς και εσύ, είμαστε δυο πια... και ψυχή και μυαλό παραδώσου!
Άφησε το Δαίμονα να θυσιάσει το παλιό να γεννήσει μέσα σου δεμένα και ταιριασμένα όλα ,την φωτιά
Κάλεσε τον σήμερα πες του ανυπόμονα πως τον χρειάζεσαι πως ποθείς κάθε χιλιοστό του κορμιού του θέλεις να θαυμάσεις
τον βέβηλο να παραβιάζει ένα ένα τα κομμάτια σου ανυπόμονα να γίνεις ένα...., να σε κάνει δική του κομμάτι του δες τον να κάνει
θυσίες στο όνομα του με εσένα, άναψε για εκείνον και ας τον να σε φουντώσει δίχως τελειωμο....
''Δεν έχω παρά μαζί του να ριχτώ σε έναν γυμνό αγώνα να μην καταστραφουμε στην προσπάθεια να μείνω μέσα του...''
Μα απορώ αλήθεια δεν το είδες;
Είναι μέσα σου σε ξέρει...
κόψε τα δεσμά σου... ''

Δεν ξεφεύγω όπως και εσύ Δαίμονα δεν μπορούμε...
Και έτσι ψυχή μυαλό και καρδιά έγιναν για εκείνον

the air and his mortal girl

Μα πως και με τι δύναμη να αρνηθώ ότι με τραβάς  ότι κινούμε  γύρω σου  και εσύ γύρω μου σαν μαγνήτες
 και με τι ψέμματα να πω πως εχθές δεν σε ένοιωσα ήσουν εδώ... το μυαλό σου οπού και να ήσουν  σε ένοιωθα να με κοιτάς με  τα αχόρταγα μάτια σου  και τα χέρια μου ακολουθούσαν την γραμμή που χάραζες αυστηρά και επίμονα πάνω μου.
Τι νομίζεις ότι  μπορώ να ξεφύγω πια....Τι νομίζεις ότι εσύ κίνησε αντίθετα; μα δεν μπορείς δεν γίνεται...
υπόγραψες για ένα παραμύθι που με αλλάζει με ξυπνάει αργά κύτταρο κύτταρο και το δηλητήριο που ρίχνεις μέσα μου με κάνει απαιτητική απέναντι σου διεκδικείς  και διεκδικείσαι ότι και να γίνει δεν ξεφυγεις απο εδώ .....
Το να σε θέλω δεν είναι λάθος και το να το παραδέχομαι είναι το μόνο που έμεινε...
δεν σε άκουσα  αλλά ο απόηχος της βαθιάς φωνής σου αγγίζει τους λοβούς των αυτιών μου  δεν σε είδα αλλά νιώθω καρφωμένα τα μάτια σου πάνω μου  γλιστράν πάνω σε ότι καμπύλη είναι σκαλισμένη πάνω μου θέλω να σε αγγίξω αλλά δεν με αφήνεις...
Σήμερα νιώθω πως και εσύ φοβάσαι πως χάνεις τον δικό σου έλεγχο ; κάνω λάθος;
το νιώθω ότι σε ελκύω μην αρνείσαι ότι και εσύ  φοβάσαι  το ένοιωσα.... όπως νιώθω και τι θέλεις
 όπως ξέρεις  ότι η αναπαραγωγή των εκρήξεων μέσα σου είναι  απλά καθρέφτης των δικών μου

είναι μάταιο πια δεν έμεινε τίποτα  παραδώ σου  στην ιστορία

Πράξεις λέξεις

 

 

 

Αν δεν υπήρχε αύριο θα ζούσα το σήμερα καλύτερα,
θα σου έλεγα ότι σ'αγαπαω ακόμα και αν δεν άκουγες δεν ήσουν απέναντι μου εγώ θα το έλεγα.
Θα τολμούσα να παλέψω με κάθε αναστολή να γίνω έρμαιο με τα θέλω σου τα θέλω μου ακόμα και αν δε βγει πουθενά.
Θα τολμούσα να πονέσω την απουσία σου και να ερεθιστώ με την σκέψη σου να κάνω τις σκέψε...ις πράξεις πάνω μου
ακόμα και αν τα χεριά σου λείπουν.
θα μιλούσα για εσένα για εμένα για εμάς.... ακόμα και στο κενό εγώ θα μιλούσα.
θα τολμούσα να σου κάνω έρωτα για μι νύχτα δίχως τελειωμό.... ακόμα και αν παράνομα βαφτιστούν τα φιλιά εγώ θα το έκανα...

Βλέπεις η απουσία του ''αύριο '' μαζί σου με κάνει να σε ποθώ σήμερα τώρα αυτή τη στιγμή που γράφω αντί να πράττω.

 Είναι όνειρα που απαγορεύτηκαν από την γέννηση τους αναγκάστηκαν σε θάνατο και αντιστέκονται μαζί  ενωμένα  ακόμα και αν μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο πια να είσαι  καθημερινότητα και  ομορφιά....

Είναι νύχτες  περίεργες μονότονες είναι ώρες ατελείωτες αδίστακτες παρόλα αυτά και άσπλαχνες χτυπούν εκεί που ξέρουν ότι ομολόγησα  αδυναμία  στο όνομα σου 

 και το ακούω

 ξανά και ξανά...

δυνατά και το άκουσμα του κάνει τα κύτταρα μου να  ξεχνούν  πως αναπνέουν και εγώ να αδύνατο να τους θυμίσω γιατί   είσαι εσύ είσαι εσύ που  δεν μπορώ....

Είναι ώρες λεπίδια βαθεια μου 

 είναι  το πάθος μου που φουντώνει  και δεν βρισκει πια ανταπόκριση.

είναι που πέθανα για να ξαναγεννηθώ για σένα και  να γεννιέμαι σε κάθε σου υπόσχεση,.

Sykaki

Θα ειμαι η ελευθερια σου.

Οτι και αν σημαινει αυτο
 σε παραδομενα συναισθηματα
 αναμεσα σε εκρηξεις ενος ετοιμοροπου μυαλου

και σε αγκαλιες γεματες συγκινηση νιωθω...
πως σε αγαπω τοσο πολυ που θελω να εισαι ελευθερος μαζι μου
να νιωθεις δημιουργικος ...
Αναμεσα σε πολλα ονειρα που εκανα υπηρχες εσυ ,εγω και εσυ

.
Υπαρχεις μεσα μου τα βραδυα που νιωθω τοσο μονη τοσο κομμενη απο τον εαυτο μου
που μονο που θελω ειναι η αγκαλια σου.
και οταν μου λειπει αυτο γινομαι εριστικη ανοητη μωρο γκρινιαρικο και εσυ θυμωνεις και εγω δεν αντεχω μακρια σου
 και εισαι εσυ που με κανεις να ειμαι απαιτητικη και  τα θελω ολα και σε θελω ολο
 και θελω την ζωη σου μεσα μου
σε θελω οσο ποτε και εσυ δεν το καταλαβαινεις,,, με βλεπεις ακομα σαν απαιτητικο μωρο
ενω ειμαι μια απολυτα παραδωμενη στα ενστικτα της ,γυναικα.

Γλυκεια τελευταια αναπνοη σου....

Είναι πολλά...
είναι η πρωτη ματια που με λεπιδιασε
 είναι η πρωτη λέξη σου που σαν ερωτας τρυπησε την ζωη μου
 και ειναι πολλα ενδιαμεσα που με έκαναν να νιωσω δικη σου
μεσα σου ψυχη σου
παθιαστικα με το πρωτο σου φιλι  ξεφυγαν οι αισθησεις μου
 σε αγγιξα  φουντωσαν  κοκκινες λεξεις μεσα μου
ανεβηκαμε ο ενας πανω στον αλλο
 οπως σκαρφαλωσαμε  ο ενας και κρεμαστικαμε στις φαντασιωσεις μας
και ηρ8ε η στιγμη...
ακουσα την αναπνοη σου και εισαι μεσα μου
ζωη μου....
ερωτα μου
γλυκεια τελευταια αναπνοη σου πριν γινουμε ενα
και κρεμασουμε το παρελθον για να γεννησουμε στον κοσμο
το μελλον ΜΑΣ.

Μου λείπεις

Σε ένα συχνο τικ τακ μιας καρδίας που λίωνει
σε ενα άσκοπο  τικ τακ μιαςκαρδιας που σιγο σβήνει
Και σε ώρες που γυρναει το μυαλο μου σε σκέψεις
 οχι και τοσο καθαρες
πονηρές,βρωμικες ίσως και λίγο
πιο πικάντικες απο οτι συνηθως....
είναι ώρες που νοσταλγω μια αγκαλια
αγγελοπλασμενη και ερωτοχτυπημένη
γιάτι η δικια σου είναι μακρυα και ξέρω οτι σου λείπω ξέρω πως
με σκεφτεσαι
με μου λειπει η σαρκα σου εκείνο το φιλη στο στέρνο μου που κανει
το μυαλο τα χερια τις αισθησεις μου να ξεφευγουν.....



Αγάπη μου

Ο πιο μεγάλος φόβος.

Πέρασα πολλα για να έρθω επτέλους εδω.
Και τωρα που είμαι
ο πιο μεγαλος φόβος μου ειναι να σε χάσω
και δεν θελω να ξανα μαθω μονη μου να ζω μακρυα σου
χωρις εσένα ζουσα για καιρο τώρα
εσενα μαζι με τα περιεργα κομματια σου μα και τον πιο υπεροχο ρομαντισμο που αφηνεις πάνω
μου στα σκοτεινα και με προσεχεις μαγαπας
και εγω μετανοιωνω για οτι σου εχω κάνει
μα σε λατρευω
ζωη μου.